اندرزهای لقمان حکیم
12 اندرز گرانقیمت از لقمان حکیم که بهای آنرا جز با عمر خود نمی توانی
پرداخت کنی و چه بسا عمرها تمام شوند و ما هنوز از کسب این تجارب گران بی
بهره باشیم و اگر نخواهیم به پندهای صحیح دیگران گوش فرا دهیم واز آنها
استفاده لازم نبریم در بهترین حالت ممکن برای این غرور نابجا مثل اینگونه
می شود که این ضرب المثل چینی می گوید :
زندگی به انسان شانه (تجربه) می دهد اما حیف وقتی می دهد که انسان دیگر مویی ندارد(پیری). آری همانند این جمله معروف که می گوید:
تجربه معلمی خشن است زیرا اول امتحان می گیرد سپس درس می دهد.
که همه ما می شنویم اما آنطور که شایسته است در آن تامل نمی کنیم. پس
بیاییم و از تجارب مفید و ارزشمند آنهایی که چهارتا پیراهن از ما
بیشتر کهنه کردند استفاده کنیم تا افسوس هایی را که بعدها به خاطر تصمیمات
اشتباهی که امروز گرفته بودیم را تبدیل به خاطرات خوشی کند که انسان به آنها افتخار کند و شمارا از این آزمون سربلند بیرون بیاورند .این هم از پندها و اندرزهای لقمان حکیم:
اى فرزند :توبه را به تاءخير مينداز كه مرگ ناگهان مى رسد.
غنايت را در قلب نگهدار، و فقرت را براى ديگران بازگو مكن .
قانع باش تا غنى باشى ، و متقى باش تا عزيز باشى .
آنچه را نمى دانى بياموز، و آنچه را مى دانى بياموزان .
هرگز صدایت را بلند مکن زیرا بلندترین صداها صدای الاغ است.
با سه كس مدارا كن : مريض ، سلطان ،همسر.
از زنان بد، به خدا پناه ببر ، و از خوبان ايشان نيز بر حذر باش .
آتش آتش را خاموش نكند و شرشر را ، پس آتش بدى را با نيكى خاموش ساز.
بى نيازترين مردم كسى است كه به آنچه دارد قناعت كند، و نيازمندترين مردم كسى كه چشمش به دست مردم باشد.
بكوش امروزت از ديروزت بهتر، و فردايت از امروزت نيكوتر باشد. زيرا هركس
كه دو روزش مساوى باشد زيان ديده ، وكسى كه امروزش از ديروزش بدتر باشد
ملعون است .
اى فرزند، اگر بهشت را دوست دارى ، بدان كه خداوند طاعت را دوست دارد. پس
دوست بدار آنچه را خدا دوست دارد،تا آنچه را دوست دارى به تو عطا نمايد. و
اگر دوزخ را دوست ندارى ، بدان كه پروردگار تو معصيت را دوست ندارد, پس
دوست مدار آنچه را خداوند دوست ندارد، تا خداوند ترا از آنچه دوست ندارى
نجات بخشد.
از مردم پند گير پيش از آنكه از تو پند گيرند.
در آخر هم با این حدیث زیبا از امام جعفر صادق (ع) این مطلب مهم (استفاده از تجارب دیگران) را به پایان میرسانم : مرحوم قطب الدین راوندی روایت کرده است:روزی از امام جعفرصادق علیه السلام سوال کردند : روزگار خود را چگونه سپری می فر مایی؟حضرت در جواب فرمود: عمر خویش را بر چهار پایه و ركن اساسي سپري مينمایم:
1- 
ميدانم آنچه كه روزي براي من مقدّر شده است، به من خواهد رسید و نصیب دیگري نميگردد.
2- ميدانم داراي وظائف و مسئولیّتهائي هستم، كه غیر از خودم كسي توان انجام آنها را ندارد.
3- ميدانم مرا مرگ درميیابد و ناگهان بدون خبر قبلي مرا ميرباید؛ پس باید هر لحظه آماده مرگ باشم.
4- و ميدانم خداي متعال بر تمام امور و حالات من آگاه و شاهد است و باید مواظب اعمال و حركات خود باشم.
دوستان
دوای بسیاری از مشکلات فردی و اجتمایی ما در این پندها نهفته است.
امیدوارم بتوانیم با سعی در اصلاح هرچه بیشتر و مفیدتر شخصیت خود نسبت به
ساختن انسانی والا مقام که خداوند آن را خلیفة الله نامید از خوی حیوانی
وشیطانی خویش که انسان را امر می کند به هرچی زشتی است که فقط
شایسته ابلیس ملعون می باشد, فاصله گیریم.
|
+| نوشته شده توسط
سائل الزهرا (س)
|
